هرچقدر به خاطر فیلم « گروگانگیر تصادفی » ناراحت شدم، از فیلم « داستان کیوتو » لذت بردم. در واقع « گروگانگیر تصادفی »، فیلمی کمیک و آن قدر معمولی بود که با خودم فکر کردم، صرف اینکه به سینه جشنواره نشان بین المللی ببندند باید چنین فیلم­های معمولی پذیرفته و پخش شوند!؟ این مسأله و بعد هم مشکلات پخش و بی نظمی معمول برگزاری باعث ناراحتی شدیدم شد، اما روز بعد که « داستان توکیو » را دیدم، هرچند بی نظمی و مشکلات وجود داشت و حتی بی نظمی­های آزار دهنده­ای در سالن و به هنگام پخش فیلم وجود داشت اما واقعاً لذت بردم.  این دو تا از چهارتا فیلم ژاپنی بود که قرار است امسال تحت عنوان­های مختلف در جشنواره 29 فیلم فجر به نمایش در بیاید.

« گروگانگیر تصادفی » که عنوان ژاپنی آن « 誘拐ラプソディー » به معنی « راپسودی آدم ربایی » است، ششمین ساخته هیده­ئو ساکاکی ( 榊英雄/Sakaki Hideo ) در مقام کارگردان است. ساکاکی متولد 1970 ناگاساکی است و به عنوان هنرپیشه کارش را در سینما شروع کرد که در همین فیلم هم بعد از دستگیری یکی از هنرپیشه­های فیلم به جای او بازی کرد. فیلم « گروگانگیر تصادفی » به نظر من فیلمی بسیار معمولی بود. هنگام پخش در سالن سینما فرهنگ 2 حدود هفده نفر حضور داشت که چند نفر هم بعد از نیم ساعتی رفتند. کیفیت پخش صدا بسیار بد و آزار دهنده بود. هنگام خروج صندوقی برای نظر سنجی گذاشته بودند که سه گزینه خوب، بسیار خوب و عالی داشت، با این همه آنقدر فیلم معمولی بود کیفیت بد پخش صدا هم اضافه شد که از چند نفر شنیدم که می­گفتند، باید قسمت بد و بسیار بد هم اضافه می­شد.

اما « داستان کیوتو » یا در واقع « داستان اوزوماسایِ کیوتو » ( 京都太秦物語/Kyōto uzumasa monogatari ) کاملاً بر عکس « گروگانگیر تصادفی » بود که البته از کارگردانی کهنه کار با شهرت یوجی یامادا جز این انتظاری نمی­شد داشت. یوجی یامادا ( 山田洋次/Yamada Yōji ) متولد 1931 در اوساکا کارگردان، فیلنامه نویس و جزء انجمن هنرمندان ژاپن است. بعد از تجربه اندوزی در سمت دستیار کارگردان در سال 1961 با فیلم « بیگانه طبقه دوم » به عنوان کارگردان کارش را آغاز کرد. فیلم­هایی که بعد از آن توسط یوجی یامادا ساخته شد همیشه نگاه مثبت منتقدان رسانه­ها را در پی داشت. او یکی از کارگردانانی است که آثارش اکثراً جزء ده فیلم برتر معرفی شده از سوی مجله سینمایی معتبر « کینِما جونپو » ( キネマ旬報/Kinema Junpō ) قرار گرفت. در چین به عنوان نفر اول سینمای ژاپن شناخته می­شود و در حال حاضر استاد مدعو دانشگاه­های کانسای و ریتسومه است.

از یوجی یامادا با این شهرت و سابقه درخشان جز فیلمی عالی انتظاری دیگر نمی­شد داشت و واقعاً فیلمی دلچسب بود. این فیلم چهار هنر پیشه حرفه­ای بیشتر نداشت و داستانش در بازار واقع در خیابان دای­ئه منطقه ازوماسا در کیوتو می­گذشت. در واقع بازاریان و صنف­های مختلف این بازار همه در نقش خود ظاهر شده بودند و حتی در لابلای فیلم مانند فیلم­های مستند خود را معرفی می­کردند و باز داستان در این بازار ادامه داشت.

این فیلم جزء فیلم­هایی است که خارج از توکیو و در شهرستان­ها فیلمبرداری می­شود تا تبلیغی باشد برای زیبایی­های آن شهر و محله. در ضمن آن شهر و محله هم قسمتی از هزینه فیلم را می­پردازد یا اینکه اصولاً خودشان برای ساخت آن فیلم سرمایه گذاری می­کنند. این سیاست جدید دولت ژاپن برای ترویج هنر و ادبیات است. در شهرها و مناطق مختلف کمیته­های فیلم تشکیل شده که آنها با مذاکره با شرکت­های فیلم سازی و کارگردانان مختلف و ایجاد امکانات و سرمایه امکان ساخت فیلم در منطقه و شهر خودشان را فراهم می­کنند.

زمان پخش فیلم ساعت پنج و نیم بعدالظهر در سالن شهر قصه سینما آزادی بود. ساعت پنج من جلو سینما رسیدم و از صف طویل و جمعیت زیادی که اطراف سینما دیدم تعجب کردم، اما مطمئن بودم که کسی برای دیدن « داستان کیوتو » نیامده است. هرچند تمام آن جمعیت برای گرفتن بلیت برای فیلم­های سینمای ایران آمده بودند اما من هم به هیچ عنوان نتوانستم بلیط « داستان کیوتو » را تهیه کنم، در نتیجه فکر کردم حتما این همه علاقه مند حتماً بلیط­های فیلم داستان کیوتو را هم خریداری کردند و کم و کم داشتم نا امید می­شدم. دو دقیقه­ای از پنج و نیم گذشته بود که بالاخره از یکی از کسانی که بی سیمی به دست داشت پرسیدم، دست کم به من بگید بلیط این فیلم هست یا نه؟ که بالاخره توانستم بلیط بگیرم و داخل بروم اما در نهایت تعجب دیدم که تنها ده نفر در سالن 60 نفری هستند. بعد هم به هنگام پخش فیلم از راهرو خروجی که به بیرون سینما راه داشت بارها و بارها افرادی درست از جلو پرده سینما وارد و از عقب سینما خارج شدند که لابد کسانی بودند که درون سینما آشنایی داشتند و به شکل غیر قانونی از آنجا بدون بلیط وارد می­شدند. باید هم با این مدیریت­ها بی نظمی وجود می­داشت.

/ 3 نظر / 27 بازدید
باقر

سلام قدرت جان روزگار بر وفق مراد هست؟دفعه اول که به وبلاگت میام. قشنگ و پر محتواست به بچه ها سلام برسون قربانت جل و لنگ رو هم از طرف من ببوس

مخاطب

به نظر شما فیلمی که کمیک است یک فیلم معمولی است آیا کمیک بودن شرطی کافی است تا یک فیلم را تبدیل به یک فیلم معمولی کند؟ چه استدلال سستی

مخاطب

به نظر شما فیلمی که کمیک است یک فیلم معمولی است آیا کمیک بودن شرطی کافی است تا یک فیلم را تبدیل به یک فیلم معمولی کند؟ چه استدلال سستی